زندگی به من آموخت

که رازم را به چشمانم نگویم که زود تر از هر کس آن را بر ملا می کند ..

زندگی به من آموخت که هیچ کس یک همراز خوب نیست ..

زندگی به من آموخت که غمها را در خود خفه کنم و دم نزنم ..

زندگی به من آموخت که

 درد و دل با نزدیکترین دوستان هم کاری اشتباه است ..

زندگی به من آموخت که بهترین ها گاه بد ترین میشوند ..

زندگی به من آموخت که کوچکترین برخورد ها

میتواند بهترینها و دوست داشتنی ترینها را از آدم بگیرد ..

زندگی به من آموخت

 که زمزمه های دلتنگی را در گوش هیچ کس حتی خودم نجوا نکنم .. !

زندگی به من آموخت که از تحمل سختی ها فرار نکنم .. !!

زندگی به من آموخت که فقط یک قلب برای من می تپد

 و آن قلب خودم است .. !!

آموخته ام که با اشک میشود غمهارا شست .. !!

چو رخت خویش بر بستم از این خاک

 هـمـه گـفتـنـد بـا مـــا آشـنــا بـود

ولیکن کس ندانست ایـن مـســــــافر 

 چه گفت و با که گفت و از کجا بود

                    تحمل تنهايي " از گدايي " دوست داشتن آسان تر است

انتظار فرسايش زندگي ست....

      اندازه یه دنیا نه

                      بیشتر از دنیا دوست دارم

            میرسد روزی که بی من روزها را سر کنید

            میرسد روزی که مرگ عشق را باور کنید

                                میرسد روزی که تنها در کنار عکس من

                                خاطرات رفته ام را مو به مو از بر کنید

                            من درد تو را ز دست آسان ندهم

                      دل بر نکنم ز دوست تا جان ندهم

                       از دوست به یادگار دردی دارم

                      کان درد به صد هزار درمان ندهم

                                        هر روز دلم در غم تو زارتر است

                                        وز من دل بی رحم تو بیزارتر است

                                        بگذاشتی ام غم تو نگذاشت مرا

                                       حقا که غمت از تو وفادارتر است

                              عشق یعنی خاطرات بی غبار

                               دفتری از شعر و از عطر بهار

                                    عشق یعنی یک تمنا  یک نیاز

                                      زمزمه از عاشقی با سوز و ساز

                                      عشق یعنی چشم خیس مست او

                                                     زیر باران دست تو در دست او

         

  به جان جوشم که جویای تو باشم                  خسی بر موج دریای تو باشم

  تمام آرزوهای منــــــــــــی ، کاش                  یکــــــــی از آرزوهای تو باشم

                                                                 تا کجای قصه باید ز دلتنگی نوشت

                                           تا به کی بازیچه بودن توی دست سرنوشت

                                                       تا به کی با ضربه های درد باید رام شد

                                                                    یا فقط با گریه های بیقرار آرام شد

                                                                           بهر دیدار محبت تا به کی در انتظار

                                                                  خسته از این زندگی با غصه های بی شمار...

    سیب سرخی را به من بخشید و رفت

                                      ساقه ی سبز دلم را چید رفت

     عاشقی های مرا باور نکرد

                                               عاقبت بر عشق من خندید و رفت

          اشک در چشمان سردم حلقه زد

                 بی مروت گریه ام را دید و رفت 

     وقتی که پیداش میکنیم دنبال عیب هاش میگردیم

     وقتی که از دست دادیمش دنبال خاطره هاش میگردیم

   و باز تنهاییم

     می روم خسته و افسرده و زار

                             سوی منزلگه ویرانه خویش

              به خدا می برم از شهر شما

                              دل شوریده و دیوانه خویش

               می برم تا ز تو دورش سازم

                                ز تو ای جلوه امید محال

                  می برم زنده به گورش سازم

                                 تا از این پس نکند یاد وصال

به اميد ديدار