آری آغاز

        دوست داشتن است

 گرچه پایان راه ناپیداست

   من به پایان دگر نیندیشم

  که همین

             دوست داشتن زیباست

                            

    سیب سرخی را به من بخشید و رفت

                                      ساقه ی سبز دلم را چید رفت

     عاشقی های مرا باور نکرد

                                               عاقبت بر عشق من خندید و رفت

          اشک در چشمان سردم حلقه زد

                 بی مروت گریه ام را دید و رفت  

    نه اميدی كه بر آن خوش كنم دل

           نه پيغامی نه پيك آشنايی

       نه در چشمی نگاه فتنه سازی

                نه آهنگ پر از موج صدايی

   ز شهر نور و عشق و درد و ظلمت

           سحرگاهی زنی دامن كشان رفت

     پريشان مرغ ره گم كرده ای بود

               كه زارو خسته سوی آشيان رفت

    كجا كس در قفايش اشك غم ريخت

            كجا كس با زبانش آشنا بود

                        ندانستند اين بيگانه مردم

          كه بانگ او طنين ناله ها بود  

  كاش هنوز هم دوستم داشتي،

               كاش واسه هميشه پيشم مي موندي،

   كاش مي دونستي بي تو چقدر تنهام،

                           كاش .........................................

         عمريه منتظر نگاهتم

یه دکتر یارو به مریضش 2 جور قرص میده میگه: یکیشو یه ربع قبل از خواب میخوری یکیشو یه ربع قبل از بیداری ///

 يارو داشته گريه مي كرده باباش مي گه چرا گريه مي كني؟؟ ميگه آخه عاشق شدم.

باباش ميگه عاشق كي شدي  حالا؟؟ يارو ميگه هر كي كه شما صلاح بدونين

تمام هستیم یک قلب پاکه                        که آنرا زیر پایت میگذارم

روزگاریست در این کوچه گرفتار توام               با خبر باش که در حسرت دیدار توام

گفته بودی که طبیب دل بیمارانی                   پس طبیب دل من باش که بیمار توام

آنقدر زیر لبم نام تو را زمزمه کردم                 لبم سوخت ولی نام تو را توبه نکردم

تکیه بر دیوار کردم خاک بر رویم نشست     دوستی با هر که کردم عاقبت قلبم شکست

مانده ام در کوچه های بی کسی                   سنگ قبرم را نمی سازد کسی

مردم و خاکسترم را باد برد                    بهترین یارم مرا از یاد برد

در مکتب حقایق پیش ادیب عشق                         هان ای پسر بکوش که روزی پدر شوی

دست از مس وجود چو مردان ره بشوی                  تا کیمیای عشق بیابی و زر شوی

خواب و خورت ز مرتبه ی خویش دور کرد                  آنگه رسی به خویش که بی خواب و خور شوی

گر نور عشق حق به دل و جانت اوفتد                     بالله کز آفتاب فلک خوب تر شوی

یکدم غریق بحر خدا شو گمان مبر                          کز آب هفت بحر به یک موی تر شوی

                                                            هرگز نخورد آب زمینی که بلند است

رفتم، مرا ببخش و مگو وفا نداشت

راهی بجز گريز برايم نمانده بود

اين عشق آتشين پر از درد بی اميد

در وادی گناه و جنونم كشانده بود

رفتم، كه گم شوم چو يكی قطره اشك گرم

در لابلای دامن شبرنگ زندگی

رفتم، كه در سياهی يك گور بی نشان

فارغ شوم ز كشمكش و جنگ زندگی

به اميد ديدار